In het begin was het vooral teksten uit het hoofd leren. Nu moeten ze leren om de tegenspelers om zich heen te verdragen en hoe ze bijvoorbeeld stiltes moeten laten zien. René Verhaegh: “Het moeilijkste is om een gevoel uit te beelden. Vooral als je iets moet spelen wat je eigenlijk niet bent. Zo vind ik het heel lastig als ik moet spelen dat ik verlegen ben”. En dan je houding. Waar laat je tijdens het spelen al je handen? Staf Martens: “In het begin sta je veel te veel gebaren te maken. Dat moet je echt afleren. Je moet goed nadenken en je bewust zijn van alle dingen die je doet”. Maar dankzij het vele oefenen begint het verhaal steeds meer vorm te krijgen. Wilma Andersson: “het personage wat je speelt moet iets van je zelf worden. Als je dat punt hebt bereikt wordt het steeds makkelijker”.